Hayatın akışında, ayaklarımız titreyebilir.
Elimizi kolumuzu kıpırdatamaz hale gelebiliriz,
Ayakkabılar ayaklarımıza dar gelebilir,
Baş parmağımızın şekli değişebilir.
Hak etmediğimiz sözler duyarız,
çıkarlar değişince görmezden geliniriz.
Saygının sahte yüzünü görürüz.
Hiç ummadığımız kişiler,
hiç ummadığımız anlarda
arkamızdan dolanıverir.
Değerimizi küçültüverirler,
değerlerimizi alaya alırlar.
Hayaller umutları beslerken,
umutsuzluk kapımızı çalar,
umut yeşerirken,
bazen hiçbir yerde filizlenmez gibi olur.
Bastona tutunmak zorunda olanlar gibi bizde hayatta tutunmak için anlam ararız.
bazen her şey anlamını yitirir ve tutunacak bir yer bulamayız.
çok anlam yüklediklerimiz küçük bir rüzgârda dağılıveren tozlar gibi yok oluverir.
insanlar da gücümüz bittiğinde savrulur.
Adalet deriz, eşitlik dersin,
güven, onur, doğruluk dersin…
Ama mücadele ederken
yalnızlığın soğukluğunu hissedersin.
Bir liman gerekir insana;
olduğu gibi kabul eden,
olmayanı da güzel gösteren bir aile.
Bir çevre gerekir;
bağırıp çağıracağın,
boş konuşmalarla yüklerini hafiflettiğin dostlar.
Bir vakit gerekir;
kimseye anlatamadığını kendine anlatacağın,
kendinle yüzleşeceğin sessizlik.
Ve asıl mesele şudur:
Ya yatarak hayata seyirci olursun,
ya da hayata karşı her şeye rağmen anlamını üretirsin.
Ayakta kalıp, dengede durup, düşmemek için.
bir şeyler üretmek gerekir,
varlığını faydaya dönüştürmek,
kendine yararlı olduğunu hissetmek için.
